EENS VRIJWILLIGER ..................
 
Uit de gesprekken met sobats, gedurende zo vele vomi-ontmoetingsdagen, viel mij op dat er nog heel wat pro-deo wordt geklust. Dikwijls in verenigingsverband, maar ook is men actief voor goede doelen. Een treffend voorbeeld hiervan was sobat Lofty van Bussel. In het Tijgertje werd nog melding gemaakt wat hij voor zijn dorpsgemeenschap heeft betekend en waarvoor hij terecht nog werd geridderd. Zelf heb ik mij de afgelopen twintig jaar verdienstelijk trachtten te maken voor een huurders belangen vereniging. Hierbij werd ik steeds geconfronteerd met de bijna
onmogelijkheid om opengevallen plaatsen bezet te krijgen.
Ik heb hierover, in het blad van de woningstichting, destijds ook nog een column aan gewijd. Ik schreef hierover het volgende:
 
VRIJWILLIGERSWERK EN NAASTENLIEFDE
================================
Onze vereniging bestaat uit 48 commissieleden. Hun gemiddelde leeftijd is 68.13 jaar. De oudste is 83.
Conclusie : het zijn vaak de ouderen die de kar trekken. Aanvankelijk dacht ik, het zit vast geklit aan onze generatie, dan denk ik weer dat het zijn oorsprong vindt in de bezetting. In die jaren waren we, van hoog tot laag, afhankelijk van wederzijdse hulp en saamhorigheid was optimaal. De tijden zijn veranderd. Jonge aanwas blijft uit. Een dreigend scenario aldus. Deze smeerolie van de samenleving, zoals vrijwilligerswerk veelal wordt genoemd, dreigt als bron op te drogen. Het negatieve effect hiervan mag als zorgwekkend worden verondersteld. Daar waar het geen honorering of vertier betreft laten jongeren het massaal afweten. Zulks heeft zich gaandeweg ontwikkeld als een maatschappelijk fenomeen.
Vele verenigingen lijden hierdoor een zieltogend bestaan. Niet voor niets spreken politici zich haast dagelijks uit over het verval van normen en waarden. Mentaliteitsverandering ligt duidelijk aan deze problematiek ten grondslag.
Onlangs zond de T.V. een programma uit onder de veelzeggende titel "naastenliefde is afgeschaft "!
De inhoud laat zich raden. Het ware beter de beeldbuis te bestormen
met voor beelden "waarom het vroeger wel kon en dat het, zij het
sporadisch, tóch nog voorkomt. Met betrekking tot dat laatste wil ik, ten einde deze column toch nog een positief en hoopvol slot mee te geven, hiervan met een persoonlijke ervaring besluiten.
 
 
PANNE
======
Onlangs kregen we twee kleinzoons voor een dag onder onze hoede. Beide fervente voetballertjes van 13 en 15 jaar, waarmee iets moest worden ondernomen omdat een appartementencomplex nu eenmaal weinig speelruimte biedt.
We opteerden voor een educatief bezoek aan de sluizen van Neeltje Jans.
Op de terugweg liep, ter hoogte van Willemstad, mijn linkervoorband leeg en ik stuurde de auto de berm in om het reservewiel te plaatsen. Onhandig als ik op technisch gebied ben, kreeg ik met geen mogelijkheid de krik open. Toen ik met mijn vel ook nog klem kwam te zitten en het bloed over mijn hand druppeltje, kwam mijn vrouw met het gouden advies toch maar een auto aan te houden, liefst met een handige chauffeur. Een Audi met echtpaar gaf hieraan gehoor. De man, een potige zestiger in korte broek, op weg naar de camping, naam me de krik meteen uit handen. Hij had een transportbedrijf gehad en had wel duizenden banden verwisseld.
Hij ging meteen voortvarend aan de slag en riep naar zijn vrouw, die ondertussen plakjes cake stond uit te delen aan onze bermtoeristen: "gif is un doekske, want die meneer staot te bloeie ". Mijn vrouw zei tegen een van de jongens: "vraag eens hoe die mevrouw heet dan kunnen we ze een bloemetje sturen. De jongste vuurde gelijk de vraag af waarop mevrouw antwoordde "wij zijn de familie van Hooijdonk uit Steenbergen ". Nou dat is supergaaf reageerde de jongens, want zo heten oma en opa ook. Ondertussen was het wiel verwisseld en dook mevrouw nog even het dashbordkastje in en gaf de jongens allebei een foto. "Hallo "riepen beiden in koor, "dat is Pierre van Hooijdonk, Pi-air "Ja en wij zijn de ouders, zei mevrouw.
De euforie bij de knapen was ongekend en ik kreeg meteen toestemming om met zo'n climax nog meer lekke bande te rijden.
's Anderdaags hebben we een bloemetje laten bezorgen met op het kaartje de tekst: "bedankt voor de hulp, de cake en het doekske voor 't bloeie "
 
In deze harde tijd een vertederende ervaring. Moge de goden verhoeden dat dergelijke medemensen in de toekomst worden bijgezet in het curiositeitenmuseum waar men naast de condor, de mammoet de dinosaurus en het Sanskriet, de uitgestorven specimen nog slechts tegen entreegeld kan aanschouwen.
 
                                                                                        Ad van Hooijdonk. Bergen op Zoom.
 
                                                                terug naar verhalen     /  terug naar index.