Het ontstaan van deze site 

 
Als dochter van een Tijgerveteraan  raakte ik steeds meer en meer betrokken met "mijn jongens".  
De verhalen; de ervaring; de invloed op het verdere leven; de trots; het stilzwijgen en het zeer van het gemis van erkenning en  begrip.
 
 
Bij ons thuis is IndiŽ heel lang taboe geweest. In de fotodoos zat een bundeltje kleine oude fotootjes bijeengehouden door een elastiekje. Op zondagen kwam de fotodoos te voorschijn en werden familiekiekjes bekeken en verhalen verteld. Echter het bundeltje oude foto's bleef altijd in de doos. 
Toen we wat ouder werden, mochten we die fotootjes wel bekijken, maar er niets over vragen. Dat zijn foto's van IndiŽ van de oorlog waar pa is geweest. Dat was daar heel erg, dus niets vragen. Dan bekeek je die fotootjes van dat verre land. Je ziet je vader als jonge knul in uniform  poseren met stoere jongens bij een jeep dan weer bij een soort tank, maar ook foto's van begrafenissen. Op de achterkant soms een plaatsnaam of jaartal . Geen namen van de jongens, waarom die foto was genomen . Helemaal anoniem. Als ik die foto's had bekeken, keek ik eens heimelijk naar mijn vader en dacht: "Dus daar ben jij geweest als soldaat. Dit heb jij allemaal gezien en meegemaakt."
 
 
Vol met vragen die niet gesteld mochten worden, deed ik maar weer het elastiekje om de foto's en het bundeltje verdween weer in de doos. Maar toch is dat bundeltje foto's mij altijd blijven intrigeren of fascineren.
 
 
Toen mijn moeder haar herinneringen over de tweede wereldoorlog in Rotterdam besloot om op papier te zetten, kwam daar ook een  stukje van mijn vaders herinneringen van de bevrijding van Klundert in voor. Echter  zou mijn vader niets willen vertellen over IndiŽ. Dat was te pijnlijk. Toen ook de Orde Dienst ter sprake kwam , hoorde ik al veel meer dan ik ooit gehoord had. Van de Orde Dienst naar oorlogsvrijwilliger was toen nog een kleine stap. Voor mij wel, maar voor mijn vader was het een reuze stap. " Wie interesseert dat nou?"  Wie zit er op mijn verhaal te wachten?"  "Ik" in ieder geval en met mij vele veteranenkinderen.
 
 
Ik heb hem  gevraagd om voor mij, dan in ieder geval de foto's samen  te bekijken en de namen van de jongens en plaatsen te noemen, zodat die uit de anonimiteit zouden komen.  Dat bundeltje foto's verdiende het niet om weggestopt te liggen in een doos. Die foto's  hebben betrekking op een heel belangrijk deel van zijn leven, dat hem en alle jongens heeft gemaakt wat zij nu zijn. Die foto's horen een ereplaats te hebben in een album met namen en plaatsen.  Na lang aarzelen heeft hij ingestemd en heb ik de foto's in een mooi album gerangschikt en benoemd.  Ik heb het hem gegeven  als mijn medaille voor zijn moed en vertrouwen om mij meer over zijn leven in IndiŽ te vertellen. 
 
 
Ik weet dat hetgeen hij heeft verteld niet eens een derde is van hij heeft meegemaakt. Er zijn dingen die nooit verteld zullen worden en met hem mee gaan als hij zijn laatste patrouille loopt, maar ik ben hem reuze dankbaar dat  ik, wat hij heeft willen vertellen, mocht verwerken in een boek voor de familie en nu op deze website mag gebruiken.  
  
 
Dankbaar, ja, omdat voor ons die blanco periode  in het leven van onze vader, eindelijk beschreven is en wij hem de eerbied en respect kunnen geven die een veteraan toekomt.   Dankbaar, dat hij zo andere veteranenkinderen of familie van veteranen de kans geeft iets meer te weten te kunnen komen over IndiŽ  dan wat zij tot nu toe weten of niet weten. Dankbaar dat ik  samen met hem nu zoveel kan bespreken en kan laten zien. Wetende dat er al zoveel veteranenkinderen dit niet meer samen met hun vader kunnen doen  en die  met zoveel minder of geen gegevens op zoek zijn naar het verhaal van hun vader. 
 
 
Dankbaar zal ik zijn, als ik weet, dat door deze site, er veteranen  zich bewust  worden  dat juist hun verhaal zoveel betekent  voor de volgende generatie en alsnog besluiten  iets  te vertellen over hun verleden, zodat er meer blanco pagina's beschreven zullen worden  en zij de eerbied en respect krijgen die zij oprecht hebben verdiend en verdienen.